Ur. 17 sierpnia 1601 w Beaumont-de-Lomagne, zm. 12 stycznia 1665 w Castres. Francuski matematyk (samouk), z wykształcenia prawnik i lingwista.

W 1631 został radcą parlamentu w Tuluzie. Nazywany był słusznie ,,księciem amatorów” – będąc z zawodu prawnikiem, może się poszczycić osiągnięciami w rozwoju nauk matematycznych i fizycznych porównywalnymi z osiągnięciami najtęższych matematyków XVII wieku.

Jego oryginalne prace z geometrii analitycznej nie ustępowały pracom Kartezjusza (uważanego za ojca geometrii analitycznej), a jego wkład do rozwoju rachunku prawdopodobieństwa jest nie mniejszy od tego, jaki przedstawiają prace Pascala.

Ur. 11 lipca 1920 w Mszczonowie, zm. 12 września 1983 w Warszawie.
Matematyk, autor prac z analizy matematycznej, analizy funkcjonalnej, teorii algebr Boole’a i topologii.

Po wojnie był profesorem Uniwersytetu Warszawskiego. Najważniejsze wyniki Sikorski uzyskał w dziedzinie teorii i zastosowań algebr Boole’a. Napisał znaną monografię Boolean Algebras wydaną w roku 1960. Sikorski wspólnie z Heleną Rasiową sformułowali lemat, którym posłużyli się przy konstrukcji nowego dowodu twierdzenia Godla o niezupełności teorii matematycznej.

Sikorski był inicjatorem stosowania rozmaitych metod algebraicznych w badaniach z dziedziny logiki. W szerokim zakresie zastosował on te metody w słynnej monografii The Mathematics of Metamathematics.

Uzyskał on również ważne rezultaty w zakresie teorii wyznaczników w przestrzeniach Banacha, teorii miary i teorii dystrybucji.

Jest też autorem kilku podręczników: Funkcje rzeczywiste, Rachunek różniczkowy i całkowy, Funkcje wielu zmiennych, Wstęp do geometrii różniczkowej.

Urodzony 1 lipca 1646 roku w Lipsku, zmarły 14 listopada 1716 roku w Hanowerze. Niemiecki polimat: filozof, matematyk, prawnik, inżynier-mechanik, fizyk, historyk i dyplomata.

Syn profesora filozofii miejscowego uniwersytetu. Po skończeniu studiów filozoficznych na uniwersytecie w Lipsku, wyjechał bez zgody ojca do Heidelbergu, a potem do Jeny studiować nowożytną fizykę, matematykę i prawo.

Po powrocie do ojczystego miasta pracował na uniwersytecie, ale ta praca nie usatysfakcjonowała go. Gdy dostał tytuł doktora, wstąpił do służby dyplomatyczej i został wysłany na dwór Ludwika IX oraz do Londynu. Będąc w Paryżu wykonywał prace naukowe nawiązując stosunki z francuskimi uczonymi.

Został asystentem księcia Hanoweru, gdy ten ogłosił konkurs na te stanowisko. Od 1676r. był bibliotekarzem i historiografem. Był też nauczycielem dzieci księcia. Jego wielkimi adwersarzami byli m.in.: Wolter raz Newton z którym prowadził spór, kto jest twórcą rachunku różniczkowego.

Pierwszym matematykiem, którego opisujemy będzie Pitagoras. Grecki uczony, matematyk, filozof i mistyk, twórca znanego twierdzenia Pitagorasa.

Większość opisów podaje, że żył on około 80 lat, choć według anonimowego autora żył 120 lat. Jego żoną była Teano, z którą miał dwóch synów: Telamgesa i Menezarcha. Założył w Krotonie szkołę pitagorejczyków w roku 529 p.n.e., będąc między innymi spadkobiercą idei Ferekydesa z Syros i Hermodamasa z Samos.

Od około 509 p.n.e. przybywał w Metaponcie‎. Uczniowie Pitagorasa swoje dzieła przypisywali mistrzowi, dzięki czemu otrzymywały wyższą range i były poparte autorytetem wielkiego filozofa. Posługiwał się twierdzeniem nazwanym wówczas jego imieniem, ale dowód tego matematycznego faktu sformułowany został znacznie później.

Wśród innych osiągnięć Pitagorasa i jego szkoły wymienia się :

• dowód, że suma kątów trójkąta równa jest dwóm kątom prostym,
• wprowadzenie średniej arytmetycznej,
• konstrukcje wielościanów foremnych i odkrycie dwunościanu foremnego
• muzyczny strój pitagorejski
• harmoniczne interwały w muzyce, można przedstawić za pomocą prostych stosunków liczbowych
  

CIEKAWOSTKA:
To nie Pitagoras wymyślił twierdzenie Pitagorasa. Przed Pitagorasem znano to twierdzenie w Egipcie, Chinach, Indiach i Babilonii.

Kolejnym matematykiem, którego dla was opiszemy będzie Tales z Miletu, który uważany jest za jednego z „Siedmiu Mędrców” czasów antycznych i za ojca nauki greckiej.

Starożytni pisarze nazywali go „pierwszym” matematykiem i astronomem. Te wyrażenia świadczą, iż była to postać o wszechstronnych zainteresowaniach i w dziedzinach, którymi się w swym życiu zajmował, musiał dokonać rzeczy znakomitych. I tak było. Tales był założycielem jońskiej szkoły filozofów przyrody, ponadto brał udział w życiu politycznym i gospodarczym swego miasta, które przez pewien okres pozostawało pod okupacją Perską.

Wbrew legendom mędrców należał do ludzi praktycznych, utrzymywał ożywione stosunki handlowe z Egiptem, Fenicją i Babilonią, dokąd eksportowano cenione wówczas tkaniny Miletańskie. To było powodem, że odbywał do tych krajów częste podróże. Według przekazów starożytnych pisarzy Tales przewidział zaćmienie słońca w 585 r p.n.e. , oraz zmierzył wysokość piramidy za pomocą jej cienia.

Talesowi przypisuje się autorstwo następujących twierdzeń geometrycznych:

• dowód, że średnia dzieli koło na połowy
• odkrycie szeregu twierdzeń, że kąty przypodstawne w trójkącie równoramiennym są równe

Trzecim matematykiem, którego opiszemy będzie Wacław Sierpiński. Był polskim matematykiem, jednym z czołowych przedstawicieli warszawskiej szkoły i twórców polskiej szkoły matematycznej.

Urodzony 14.03.1882r. w Warszawie, zmarł 21.10.1969r. także w Warszawie. Pozostawił za sobą olbrzymi dorobek naukowy obejmujący poza wieloma książkami 724 prace i komunikaty, 113 artykułów i 13 skryptów. Prace, które pisał dotyczyły teorii liczb, analizy matematycznej, ogólnej i opisowej teorii mnogości, topologii mnogościowej teorii miary i kategorii oraz teorii funkcji zmiennej rzeczywistej.

W 1906r. uzyskał stopień doktora filozofii na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagielońskiego. W 1907r. wyjechał na kilkumiesięczne studia do Getyngi. W styczniu 1908r. został członkiem Towarzystwa Naukowego Warszawkiego, a w lipcu tego samego roku habilitował się na Uniwersytecie Lwowskim. W 1909 prowadził wykłady o teorii mnogości jako osobnego przedmiotu początkowo na stanowisku docenta. We wrześniu w 1910r. otrzymał nominacje na profesora nadzwyczajnego, został kierownikiem II Katedry Matematyki.

W latach 1910-1914 wydał pierwsze swoje książki m.in. Teoria liczb niewymiernych, Zarys teorii mnogości, teoria liczb. Prace te zostały nagrodzone przez Akademię Umiejętności w Krakowie, która wybrała go w 1917 swoim korespondentem. Był jednym z założycieli Warszawskiej szkoły matematycznej, a w 1920 roku założył czasopismo naukowe „fundamenta Mathematicae”

Drugim matematykiem, którego opiszemy jest Leonardo Fibonacci. Włoski matematyk, urodzony około 1175 r., zmarł w 1250 r.

Jest znany pod wieloma pseudonimami, jeden z nich to Leonardo Fibonacci a jego prawdziwe nazwisko to Leonardo Pisano. Dużo podróżował przez co mógł kształcić się w takich miejscach jak Egipt, Syria, Prowansja, Grecja i Sycylia. Około 1200 roku Fibonacci zakończył podróże i powrócił do Pizy. Napisał szereg rozpraw matematycznych, z których wiele zaginęło. Wśród prac, których kopie zachowały sie do czasów współczesnych, znajduje się:

• Liber Abaci, gdzie opisał system pozycyjny liczb i wyłożył podstawy arytmetyki
• Practica Geometriae, będące połączeniem algebry i geometrii
• Flos i Liber quadratorun

Od jego nazwiska pochodzi pojęcie liczb Fibonacciego. Jest to specyficzny ciąg liczb naturalnych, w którym każdy kolejny wyraz stanowi sumę dwóch poprzednich. Uczony zajmował się również analizą techniczną, w obrębie której stworzył pojęcie tak zwanych poziomów Fibonacciego.